1 week geleden
woensdag 4 november 2009
dinsdag 3 november 2009
Music maestro met Kobe Vissenaeken (17) - Muzikale weetjes (6) - Wallace Roney
Gisteren in de AB werd het legendarische album Kind of blue van Miles Davis integraal uitgevoerd, naar aanleiding van de 50ste verjaardag van dit album.
Deze mijlpaal van de jazz werd opgevoerd door een sextet, met onder andere Jimmy Cobb, de originele drummer op Kind of blue ( en de enige nog in leven van de oorspronkelijke lineup ).
De rol van Miles werd met verve vervuld door ene Wallace Roney.
Op het eerste zicht een beetje een vreemde snuiter, ietwat overweight, met zonnebril, bizar oranje vest en een attitude. De fysieke gelijkenis met Miles is overigens frappant, met Wallace als opgepompte versie van Miles.
Na enig research blijkt die Wallace Roney niet de eerste de beste. Muzikaal wonderkind, begon hij met trompet op zijn 4e. Hij was de enige die persoonlijk les volgde bij de grote Miles himself, van 1985 tot 1991. Tot 1986 modderde hij professioneel maar wat aan, sliep onder bruggen en dergelijke, maar vanaf 1986 brak hij door, onder andere bij Tony Williams en Art Blakey.
Enkele leuke trivia :
Enkele leuke trivia :
In 1983 ontmoette Wallace zijn idool, Miles. Miles vroeg wat voor trompet hij had. Wallace antwoordde hem dat hij geen trompet had en Miles gaf hem één.
Voor zijn rol in "Mo' Better Blues" van Spike Lee volgde Washington Wallace gedurende 6 maanden.
Quentin Tarantino is een notoire fan, en het personnage Marsellus Wallace in de film Pulp Fiction zou een mix zijn van de iconen Wallace Roney en Wynton Marsalis
Net als Miles is Wallace immer in zonnebril gehuld. Het is niet duidelijk of Wallace die geërfd heeft van Miles himself. Alex Brulov onderzoekt de zaak. Alex onderzoekt ook waar hij die belachelijke oranje vest vandaan heeft.
maandag 2 november 2009
zaterdag 31 oktober 2009
donderdag 29 oktober 2009
Krantenkoppen met Isolde Sleeckx (32)
Coyotes bijten Canadese zangeres dood
(spijtig genoeg was het niet Avril Lavigne )
(spijtig genoeg was het niet Avril Lavigne )
woensdag 28 oktober 2009
Don Peit gooit in beton (5)
Er wordt sowieso niet geregeerd door deze regering. Moet een minister dan ontslag nemen als hij niets doet in een bepaald dossier ? De ganse regering is toch on the beach ?
Er is nog zoiets als politiek fatsoen. Een woord dat duidelijk niet in het woordenboek staat van Didier Reynders.
Gesjoemel voor 110 miljoen euro op Financiën ? Ich habe es nicht gewusst.
Vorig jaar reeds genomineerd voor de Krommen Haas Award, doet Reynders duchtig verder om hem dit jaar eindelijk in de wacht te kunnen slepen.
Don Peit vindt het echter welletjes en gooit Reynders in beton.
Er is nog zoiets als politiek fatsoen. Een woord dat duidelijk niet in het woordenboek staat van Didier Reynders.
Gesjoemel voor 110 miljoen euro op Financiën ? Ich habe es nicht gewusst.
Vorig jaar reeds genomineerd voor de Krommen Haas Award, doet Reynders duchtig verder om hem dit jaar eindelijk in de wacht te kunnen slepen.
Don Peit vindt het echter welletjes en gooit Reynders in beton.
Benoit Van Cleemputiaanse debacles - BVC's (36)
Inbrekers in Melbourne zijn van een kale reis thuisgekomen. Ze hadden hun oog laten vallen op een riante plasma-tv. Helaas stond die in een kijkwoning met fake meubels. De tv bleek uit karton. De charlatans hebben dan maar de boel kort en klein geslagen.
dinsdag 27 oktober 2009
Krantenkoppen met Isolde Sleeckx (31)
Goedele : 'Ik moet het idee hebben dat hij een everzwijn kan vangen'
Music maestro met Kobe Vissenaeken (16) - Massive Attack in Lotto Arena
Na legendes als Pixies en Sonic Youth was Massive Attack de derde topgroep die België aandeed op één maand tijd. We kennen een paar Amerikanen die stikjaloers zijn op ons uitgebreid concertaanbod.
Het is nu de vierde keer dat we Massive Attack live gezien hebben.
1. 1998 in Vorst Nationaal ( na de release van hun meesterwerk Mezzanine ) - 5 sterren
2. 2006 Pukkelpop ( na een lange stilte ) - 4+ sterren
3. 2008 Lokerse Feesten ( of all places ) - 4+ sterren
4. 2009 Lotto Arena - 5 sterren
Eerst iets over de Lotto Arena. Deze zaal is ronduit een debacle. Alleen zitplaatsen, zelfs in de middenruimte. Op het eerste en tweede balkon heb je bovendien beperkt zicht, zeker als je niet op de eerste rijen zit. Dit is gewoon een aanfluiting voor de muziekliefhebber.
Grensverleggend in de jaren '90, kunnen we anno 2009 constateren dat Massive Attack nog steeds op duizelingwekkend niveau concerteert, en dat er hoegenaamd geen sleet zit op de formule. Meer zelfs, de nummers van de nieuwe te verschijnen elpee zijn kwalitatief zeer hoogstaand en houden de belofte in van een nieuwe klassieker. Wat op zich merkwaardig is, 12 jaar na 'Mezzanine', en het grotendeels de mist ingegane '100 th window'.
De lijst gasten op de nieuwe elpee spreekt ook boekdelen met klassebakken als Damon Albarn, Tunde Adebimpe van TV On The Radio, Elbowzanger Guy Garvey, Hope Sandoval en Martina Topley-Bird.
Massive Attack blijft als collectief bij de tijd en zelfs vernieuwend. Live is Horace Andy nog steeds een meerwaarde, zelfs als hij maar op 3 nummers meezingt. Alleen jammer dat Martina Topley Bird als zangeres niet het (ijzingwekkende) niveau haalt van een Liz Frazer of Tracy Thorn. Voor de rest omringen 3D en Daddy G zich al enkele jaren met steengoede muzikanten, die zich duidelijk in hun sas voelden in een kolkende zaal.
"Thanks for the vibe", was hun dankwoord voor de superenthousiaste publieksreacties. Het is een compliment dat kan tellen, van een groep die zelf absolute meester is in het creëren van vibe. Het wederzijds respect is dus enorm groot en de wederzijdse sympathy blijft unfinished.
Het is nu de vierde keer dat we Massive Attack live gezien hebben.
1. 1998 in Vorst Nationaal ( na de release van hun meesterwerk Mezzanine ) - 5 sterren
2. 2006 Pukkelpop ( na een lange stilte ) - 4+ sterren
3. 2008 Lokerse Feesten ( of all places ) - 4+ sterren
4. 2009 Lotto Arena - 5 sterren
Eerst iets over de Lotto Arena. Deze zaal is ronduit een debacle. Alleen zitplaatsen, zelfs in de middenruimte. Op het eerste en tweede balkon heb je bovendien beperkt zicht, zeker als je niet op de eerste rijen zit. Dit is gewoon een aanfluiting voor de muziekliefhebber.
Grensverleggend in de jaren '90, kunnen we anno 2009 constateren dat Massive Attack nog steeds op duizelingwekkend niveau concerteert, en dat er hoegenaamd geen sleet zit op de formule. Meer zelfs, de nummers van de nieuwe te verschijnen elpee zijn kwalitatief zeer hoogstaand en houden de belofte in van een nieuwe klassieker. Wat op zich merkwaardig is, 12 jaar na 'Mezzanine', en het grotendeels de mist ingegane '100 th window'.
De lijst gasten op de nieuwe elpee spreekt ook boekdelen met klassebakken als Damon Albarn, Tunde Adebimpe van TV On The Radio, Elbowzanger Guy Garvey, Hope Sandoval en Martina Topley-Bird.
Massive Attack blijft als collectief bij de tijd en zelfs vernieuwend. Live is Horace Andy nog steeds een meerwaarde, zelfs als hij maar op 3 nummers meezingt. Alleen jammer dat Martina Topley Bird als zangeres niet het (ijzingwekkende) niveau haalt van een Liz Frazer of Tracy Thorn. Voor de rest omringen 3D en Daddy G zich al enkele jaren met steengoede muzikanten, die zich duidelijk in hun sas voelden in een kolkende zaal.
"Thanks for the vibe", was hun dankwoord voor de superenthousiaste publieksreacties. Het is een compliment dat kan tellen, van een groep die zelf absolute meester is in het creëren van vibe. Het wederzijds respect is dus enorm groot en de wederzijdse sympathy blijft unfinished.
maandag 26 oktober 2009
vrijdag 23 oktober 2009
Music maestro met Kobe Vissenaeken (15) - Sonic Youth
De doortocht van Sonic Youth in AB kan niet meteen als hun meest memorabele bestempeld worden.
Het op enkele uren uitverkochte en gehypte concert bracht niet wat we ervan verwachtten. OK, slecht was het niet, maar tam en routineus.
Als je merkt dat Thurston en Kim nu ook al sommige teksten aflezen van een blad, dan is dat geen kool thing.
Ze zijn natuurlijk ook niet meer van de jongsten. Kim is ondertussen 56, Thurston 50, maar hij ziet er nog altijd 17 uit, even oud als hun dochter Coco.
Lee Ranaldo was cool as ever. En ook op drummer Steve Shelley zit weinig sleet. De bassist van Pavement vervolledigde het vijftal.
Grootste probleem was de setlist. Ze speelden bijna de volledige laatste plaat, "The Eternal".
Op zich een vrij goede plaat, maar nu ook weer niet voor de eeuwigheid. Alle spanning en verrassing verdween uit het concert. We dachten dat we naar een - slaapverwekkende -uitvoering van Magic and loss zaten te kijken van Lou Reed. Die is daar trouwens mee begonnen, met die integrale uitvoeringen van platen. Not very rock 'n roll, tenzij het een onverwoestbare klassieker betreft natuurlijk. Ook het bisnummer, een mak Death Valley '69, kon niet echt overtuigen. Waar was de noise, de eruptie ? Is Sonic Youth stilaan een uitdovende vulkaan ? We mogen hopen van niet.
Het publiek was vrij heterogeen, gaande van jonge twintigers tot vijftigers. Op zich een goed teken, Sonic Youth spreken nog steeds nieuwe generaties aan. Maar te vaak hadden we het gevoel naar een gewone rockband te staan luisteren. En gewoon, dat past niet bij Sonic Youth.
Als we dit vergelijken met de triomf van Pixies kunnen we alleen concluderen : Pixies - Sonic Youth : 2-0
Het op enkele uren uitverkochte en gehypte concert bracht niet wat we ervan verwachtten. OK, slecht was het niet, maar tam en routineus.
Als je merkt dat Thurston en Kim nu ook al sommige teksten aflezen van een blad, dan is dat geen kool thing.
Ze zijn natuurlijk ook niet meer van de jongsten. Kim is ondertussen 56, Thurston 50, maar hij ziet er nog altijd 17 uit, even oud als hun dochter Coco.
Lee Ranaldo was cool as ever. En ook op drummer Steve Shelley zit weinig sleet. De bassist van Pavement vervolledigde het vijftal.
Grootste probleem was de setlist. Ze speelden bijna de volledige laatste plaat, "The Eternal".
Op zich een vrij goede plaat, maar nu ook weer niet voor de eeuwigheid. Alle spanning en verrassing verdween uit het concert. We dachten dat we naar een - slaapverwekkende -uitvoering van Magic and loss zaten te kijken van Lou Reed. Die is daar trouwens mee begonnen, met die integrale uitvoeringen van platen. Not very rock 'n roll, tenzij het een onverwoestbare klassieker betreft natuurlijk. Ook het bisnummer, een mak Death Valley '69, kon niet echt overtuigen. Waar was de noise, de eruptie ? Is Sonic Youth stilaan een uitdovende vulkaan ? We mogen hopen van niet.
Het publiek was vrij heterogeen, gaande van jonge twintigers tot vijftigers. Op zich een goed teken, Sonic Youth spreken nog steeds nieuwe generaties aan. Maar te vaak hadden we het gevoel naar een gewone rockband te staan luisteren. En gewoon, dat past niet bij Sonic Youth.
Als we dit vergelijken met de triomf van Pixies kunnen we alleen concluderen : Pixies - Sonic Youth : 2-0
woensdag 21 oktober 2009
zondag 18 oktober 2009
vrijdag 16 oktober 2009
Music maestro met Kobe Vissenaeken (14) - Pixies in Vorst Nationaal
In de hoogdagen van de Pixies, van pakweg 1987 tot 1991, hebben we ze helaas nooit live gezien.
Op Pukkelpop 1991 waren ze net gesplit, we kregen toen enkel Black Francis te zien. Dat was het jaar dat Nirvana Pukkelpop opende, velen waren toen nog op weg naar de festivalweide en hebben Nirvana gemist. Twee maand later it smelled like teen spirit en was Nirvana de grootste band ter wereld.
Pixies hebben nooit de status bereikt van grootste band ter wereld. Maar ze hebben wel een cultstatus van beste gitaarrockgroep ooit, dat is geen grootspraak van Hund i snor. Dat is !
Hun reputatie is na hun split gestaag gegroeid. Ze hebben amper 5 jaar bestaan, te vergelijken met de levensduur van andere legendarische bands als The Police, Velvet Underground en The Clash.
Dat Pixies intussen een bijna mythische status hebben, heeft weinig te maken met personencultus of Beatlemania, maar heeft alles te maken met hun oeuvre, vooral dan de elpees Surfer Rosa en Doolittle. Hund i snor vindt Doolittle zondermeer de beste (indie)rockelpee aller tijden. Surfer Rosa dan weer heeft de mooiste hoes aller tijden, althans volgens Fuzzy Zoeller.
Het was een unieke belevenis om live de volledige Doolittle te horen. Zoals reeds geopperd de beste rockelpee aller tijden. Maar live bijzonder strak gespeeld. Want om eerlijk te zijn, Pixies hadden in hun hoogdagen de reputatie van live nogal rommelig te zijn. Niets daarvan in Vorst.
Sterke uitvoeringen van alle songs, met - opvallend - als motor drummer David Lovering. De typische gitaarsound van Pixies wordt met chirurgische precisie geproduceerd door de man in de schaduw Joey Santiago. Voeg daar Kim Deal bij, de soul, de Keith Richards van de Pixies. Het werd duidelijk : Pixies is absoluut meer dan Frank Black. Een unieke chemie tussen vier klassemuzikanten creëert de magie en genialiteit van een band die nog steeds nieuwe generaties blijft aanspreken. Zoals de Beatles ...
Hoogtepunten in de set zijn er bij de vleet : Tame, Wave of mutilation, Here comes your man, Monkey gone to heaven, La La Love you, Hey .... Speciale indruk maakt de song No 13 baby, een nummer dat we op de CD nogal eens onterecht geskipt hadden.
De speelse videobeelden zijn een leuke surplus, de bindteksten van Kim het enige minpunt. Maar who cares ? Journalisten ongetwijfeld. De drie hombres bleven stoicijns bij Kims gewauwel. Kim was overigens niet zat, zoals de journalisten in koor beweerden. Die is gewoon zo (onnozel).
Na Doolittle komen er nog 2 B-sides en dan nog een magistrale bisronde, met U-Mass, Vamos, Gigantic and Where Is My Mind? De Pixies ontploffen, de oerschreeuw van Frank Black snijdt na 20 songs meer dan ooit door merg en been, de zaal andermaal uit het dak, collectief orgasme, zelfs bij de WC-madammen.
Een ware triomf voor de beste rockgroep van de jaren '80, en dit anno 2009! Nostalgie voor Generation X, dertigers vooral. Maar ook en vooral een briljant concert dat aantoont dat deze band en deze muziek nooit gedateerd raakt en even relevant blijft als de Vijfde van Beethoven !
Op Pukkelpop 1991 waren ze net gesplit, we kregen toen enkel Black Francis te zien. Dat was het jaar dat Nirvana Pukkelpop opende, velen waren toen nog op weg naar de festivalweide en hebben Nirvana gemist. Twee maand later it smelled like teen spirit en was Nirvana de grootste band ter wereld.
Pixies hebben nooit de status bereikt van grootste band ter wereld. Maar ze hebben wel een cultstatus van beste gitaarrockgroep ooit, dat is geen grootspraak van Hund i snor. Dat is !
Hun reputatie is na hun split gestaag gegroeid. Ze hebben amper 5 jaar bestaan, te vergelijken met de levensduur van andere legendarische bands als The Police, Velvet Underground en The Clash.
Dat Pixies intussen een bijna mythische status hebben, heeft weinig te maken met personencultus of Beatlemania, maar heeft alles te maken met hun oeuvre, vooral dan de elpees Surfer Rosa en Doolittle. Hund i snor vindt Doolittle zondermeer de beste (indie)rockelpee aller tijden. Surfer Rosa dan weer heeft de mooiste hoes aller tijden, althans volgens Fuzzy Zoeller.
Toen 5 jaar geleden het onmogelijke werd aangekondigd, een reünie van de Pixies na 15 jaar, zagen we onze kans schoon om onze live-schade in te halen.
Een eerste keer zagen we de Pixies dus live in 2004, in Parijs, als voorprogramma van Red Hot Chili Peppers. Schade alvast ingehaald. Zondermeer, want het was een vrij korte set, we waren al 20 minuten te laat, en stonden te ver van het podium.
Een tweede keer dan, op Pukkelpop 2005. Een ijzersterk concert, die songs, die stonden nog steeds als een huis ! Vooral Kim Deal maakte toen indruk op bas en vocals, ondanks haar reputatie van zatte dweil.
Gezien de grillige reputatie van Black Francis-Frank Black dachten we dat na die monetair interessante reünie-toernee het doek definitief zou vallen over de Pixies. Wat bijvoorbeeld ook gebeurd was na de reunie-tournee van Velvet Underground in 1993.
Groot was dan ook onze verbazing dat Pixies anno 2009 een concert zouden geven in Vorst-Nationaal. Een unieke gelegenheid om ze toch in zaal te zien. En we wisten : de akoestiek in Vorst is bijlange niet zo slecht als her en der gefulmineerd wordt.
We waren bij de gelukkigen die een kaart konden bemachtigen ( en zelfs blogsponsor Shamrockske gelukkig konden maken, getuige volgende post http://shamrockske.blogspot.com/2009/10/kobolden.html ).
Tot zover de lange intro. Terzake nu. Het concert op 14/10/2009 is één van de meest memorabele uit onze rijke concertcarrière.
Het concert begon verrassend met 4 B-kantjes. Enkele journalisten vonden dat maar niks, de echte fans zagen er geen graten in. Pixies is geen hitmachine maar de beste indieband ever. Als je dan geen B-kantjes kan verdragen, dan hoor je niet op zo'n concert thuis. Trouwens, die B-kantjes van Pixies zijn echt niet mis.
En dan volgde op het videoscherm de aankondiging : Doolittle. De archetypische bastonen weerklonken van Debaser, de zaal voor de eerste keer uit het dak.
Het was een unieke belevenis om live de volledige Doolittle te horen. Zoals reeds geopperd de beste rockelpee aller tijden. Maar live bijzonder strak gespeeld. Want om eerlijk te zijn, Pixies hadden in hun hoogdagen de reputatie van live nogal rommelig te zijn. Niets daarvan in Vorst.
Sterke uitvoeringen van alle songs, met - opvallend - als motor drummer David Lovering. De typische gitaarsound van Pixies wordt met chirurgische precisie geproduceerd door de man in de schaduw Joey Santiago. Voeg daar Kim Deal bij, de soul, de Keith Richards van de Pixies. Het werd duidelijk : Pixies is absoluut meer dan Frank Black. Een unieke chemie tussen vier klassemuzikanten creëert de magie en genialiteit van een band die nog steeds nieuwe generaties blijft aanspreken. Zoals de Beatles ...
Hoogtepunten in de set zijn er bij de vleet : Tame, Wave of mutilation, Here comes your man, Monkey gone to heaven, La La Love you, Hey .... Speciale indruk maakt de song No 13 baby, een nummer dat we op de CD nogal eens onterecht geskipt hadden.
De speelse videobeelden zijn een leuke surplus, de bindteksten van Kim het enige minpunt. Maar who cares ? Journalisten ongetwijfeld. De drie hombres bleven stoicijns bij Kims gewauwel. Kim was overigens niet zat, zoals de journalisten in koor beweerden. Die is gewoon zo (onnozel).
Na Doolittle komen er nog 2 B-sides en dan nog een magistrale bisronde, met U-Mass, Vamos, Gigantic and Where Is My Mind? De Pixies ontploffen, de oerschreeuw van Frank Black snijdt na 20 songs meer dan ooit door merg en been, de zaal andermaal uit het dak, collectief orgasme, zelfs bij de WC-madammen.
Een ware triomf voor de beste rockgroep van de jaren '80, en dit anno 2009! Nostalgie voor Generation X, dertigers vooral. Maar ook en vooral een briljant concert dat aantoont dat deze band en deze muziek nooit gedateerd raakt en even relevant blijft als de Vijfde van Beethoven !
Abonneren op:
Posts (Atom)
